Neden hep fazla veren taraf ben oluyorum?

İlişkilerinde sürekli emek veren, anlayış gösteren ve alttan alan kişi sen misin? Mesaj atan, özür dileyen, plan yapan ya da ilişkiyi ayakta tutmaya çalışan hep sen oluyorsan, bir süre sonra kendini tükenmiş hissetmen kaçınılmazdır.

En yorucu kısmı ise şudur: Ne kadar çok verirsen ver, yine de yeterli olmadığını hissedersin.

Bu durum çoğu zaman iyi niyetli olmakla ilgili değildir. Sürekli veren taraf olmanın altında, farkında olmadan geliştirdiğin bilinçaltı kalıpları ve özdeğer algın yatıyor olabilir.

Sürekli Veren Taraf Olmanın Nedeni Ne?

Birçok insan sevgiyi hak etmek için çaba göstermesi gerektiğine inanarak büyür. İlgi görmek, takdir edilmek veya kabul edilmek için sürekli bir şeyler yapmak zorunda olduğunu hisseder.

Bu inanç zamanla şu düşünceye dönüşebilir:

"Ne kadar çok verirsem, o kadar çok sevilirim."

İşte tam bu noktada ilişki bir paylaşım olmaktan çıkar ve fark etmeden kendini sürekli ispat etmeye çalıştığın bir mücadeleye dönüşebilir.

Bilinçaltı Kalıpları İlişkilerini Yönetiyor Olabilir

Çocuklukta yaşanan deneyimler, aile içindeki roller veya geçmiş ilişkiler, bugünkü davranışlarını fark etmeden etkileyebilir.

Eğer sevgiyi hep fedakârlıkla ilişkilendirdiysen;

1. Sürekli karşı tarafı mutlu etmeye çalışabilirsin.
2. Kendi ihtiyaçlarını ikinci plana atabilirsin.
3. "Hayır" demekte zorlanabilirsin.
4. Karşındaki kişinin mutluluğunu kendi sorumluluğun gibi hissedebilirsin.
5. Yorulsan bile vermeye devam edebilirsin.

Zamanla bu durum tek taraflı ilişki hissi oluşturur ve duygusal olarak tükenmene neden olabilir.

Fazla Vermek Her Zaman Sevgi Değildir

Fedakârlık elbette sağlıklı bir ilişkinin parçasıdır. Ancak sadece bir taraf sürekli veriyor, diğeri ise yalnızca alıyorsa burada bir denge sorunu vardır.

Gerçek sevgi, kendini tüketmek değildir.

Bir ilişkiyi ayakta tutmak için sürekli kendinden ödün veriyorsan, bu sevginin değil, kaybetme korkusunun veya onay alma ihtiyacının işareti olabilir.

Bazen insanlar karşı tarafı mutlu etmeye o kadar odaklanır ki kendi duygularını, sınırlarını ve ihtiyaçlarını tamamen unuturlar.

Özdeğer Algısı Bu Döngüyü Nasıl Etkiler?

Kendini yeterince değerli hissetmediğinde, sevgiyi hak etmek için sürekli çaba göstermen gerektiğine inanabilirsin.

Bu nedenle;

1. Daha fazlasını yaparsın.
2. Daha çok anlayış gösterirsin.
3. Daha fazla beklersin.
4. Daha fazla yorulursun.

Ama ne kadar verirsen ver, içindeki eksiklik hissi değişmez. Çünkü sorun verdiğin emekte değil, kendine biçtiğin değerdedir.

Kendine Şu Soruları Sor

Bu döngüyü fark etmek değişimin ilk adımıdır.

Kendine şu soruları yöneltebilirsin:

1. Ben gerçekten istediğim için mi veriyorum, yoksa sevilmek için mi?
2. Karşımdaki kişi de benim kadar emek veriyor mu?
3. Hayır demekten neden çekiniyorum?
4. Kendimi ihmal ettiğimi ne zaman fark ediyorum?
5. Bu ilişki beni besliyor mu, yoksa sadece yoruyor mu?

Bu sorular, ilişkilerine daha objektif bakmana yardımcı olabilir.

Sağlıklı İlişkiler Denge Üzerine Kurulur

Sevgi, tek taraflı bir çaba değildir. Sağlıklı bir ilişkide ilgi, emek, anlayış ve sorumluluk iki taraf arasında doğal bir denge oluşturur.

Eğer hep veren taraf sensen, belki de artık başkalarını mutlu etmek kadar kendini de önemsemenin zamanı gelmiştir.

Bilinçaltı kalıpları, düşük özdeğer algısı ve sürekli onay arama ihtiyacı değiştirilebilir. Bu döngünün farkına vardığında, kendini tüketen ilişkiler yerine karşılıklı emek verilen, güvenli ve dengeli bağlar kurman mümkün olabilir.